ตอนนี้นับดูก้อทำงานมาได้ 3 ปีแล้ว
เริ่มทำงานกับที่แรกได้ปีกว่าๆ ส่วนที่ปัจจุบันก้อใกล้จะครบสองปีแล้ว
ชีวิตการทำงานยัง เดิมๆ เรื่อยๆ ไม่มีอาไรแปลกใหม่ หวือหวา
อยากจะเป็นคนที่ดีพอ ขยันพอ และกระตือรือร้นพอ จังเลย

เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก
ยังจำได้ว่าตอนเด็กๆ แม่ยังขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งที่รร.อยู่เลย
ตอนนั้น เพิ่งย้ายมาจากบ้านนอก แม่อยากให้มาเรียนที่กรุงเทพฯ
เพื่อให้สอบเข้าสตรีวิทย์2ให้ได้ แม่ก้อหาครูเก่งๆมาสอนพิเศษทุกวันหลังเลิกเรียน
ขับมอไซค์นี่แหละไปส่งที่เรียนพิเศษทุกเย็น พอสอบเข้าได้ แม่ดีใจใหญ่เลย
แม่บอกว่าเรียนที่นี่โอกาสดีกว่า อยู่บ้านนอกไม่มีอาไรหวือหวาก้อจิง
แต่จะเสียเพราะเพื่อนได้ง่ายๆ ฝนว่ามันก้อจิงนะ

เรียนที่สตรีวิทย์2มันเหมือนเปิดโลกใหม่ของเรา ได้เจอเพื่อนดีดี ครูเก่งๆ
เพื่อนดีก้อชวนเราไปเรียนโน่น เรียนนี่ ชวนกันเรียน มันก้อสนุกดีนะ
เรียนก้อไปเรียนด้วยกัน เลิกจากเรียน ก้อไปเที่ยวด้วยกัน ทำให้รู้ใจกันมากยิ่งขึ้น

แม่เค้าอยากให้ฝนเรียนต่อที่จุฬาฯ ความคิดฝนตอนนั้นคือ มันสูงเกินเอื้อม
ฝนไม่ได้เก่ง เรียนก้ออยู่ระดับปานกลาง ขยันก้อเป็นพักๆ ตามเพื่อน
แม่คาดหวังเกินไปมั้ง แม่เล่าให้ฟังว่า ลุงกับป้าก้อทำงานที่จุฬาฯ
เวลาแม่ไปหาท่านทีไร แม่เห็นน้องๆนิสิต เดินไปเรียน แม่มองอย่างชื่นชม
แม่อยากให้ลูกแม่ ได้สวมเครื่องแบบนั้น แม่คงจะมีความสุขที่สุดเลย

วันที่ฝนบอกแม่ว่า ฝนสอบเข้าจุฬาฯได้แล้ว รอยยิ้มดีใจของแม่ฝนยังจำได้
และฝนก้อได้เห็นมันอีกครั้งในวันที่ฝนได้รับปริญญา
10 กว่าปีในชีวิตการการศึกษาของฝน มันหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งไปเลย

ผ่านเลยมาจนมีวันนี้ ฝนว่าฝนยังเป็นเด็ก ยังไม่รู้จักโต ยังตัดสินใจอาไรไม่เด็ดขาด
จะทำอาไรทีก้อต้องโทรไปปรึกษาแม่กับพ่อ แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ
ในช่วงนี้ ฝนมีปัญหาเครียดเรื่องการซื้อคอนโด เรื่องสัญญาจากเจ้าของเก่า ฯลฯ
ฝนกลัวทำได้ไม่ดี ตัดสินใจไม่ถูก กลัวจะถูกเอาเปรียบ กลัวจะเลินเล่อ เกินกว่าเหตุ
สิ่งเหล่านี้ ก้อได้แม่กับพ่อคอยเป็นกำลังใจมาตลอด
คอยช่วยแก้ปัญหา ช่วยเหลือ สนับสนุน ทุกสิ่งอย่าง

อีกไม่นาน ก้อจะได้ย้ายเข้าไปอยู่แล้ว
เป็นสมบัติชิ้นแรกที่สร้างจากน้ำพักน้ำแรงของเราเอง
พ่อกับแม่ เค้าก้อดูจะภูมิใจอยู่ไม่น้อย ต้องขอบคุณที่เค้าคอยสนับสนุนเราตลอด

อยากฝากให้กำลังใจน้องๆที่จะเอนทรานส์ในปีนี้ หรือน้องๆที่กำลังเรียนอยู่
อยากให้คิดถึงพ่อกับแม่ของเราให้มากๆ เค้าจะคอยให้กำลังใจเราอยู่เสมอ

ก้อพยายามตั้งใจทำสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้นให้ดีที่สุด
พ่อแม่เค้าจะคอยดูเรา จนถึงวันที่เราสามารถเดินไปได้ด้วยตัวเราเอง สู้ๆๆ