ชีวิตก้อเหมือนการออกเดินทาง ในแต่ละวันมีอาไรให้เราค้นพบอยู่ระหว่างทางที่ก้าวเดิน
แล้วในชีวิตของฝน พบเจอกับอาไรบ้าง....

ถ้าถามว่าตั้งแต่จำความได้ มีอาไรที่ดูเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ที่อยู่ในความทรงจำ ซึ่งสะท้อนแง่คิดให้เราได้หลายอย่าง ก้อคงเป็นโศกนาฏกรรมต่างๆ ที่มันเกิดขึ้นในช่วง หลายปีที่ผ่านมา

วันสองวันมานี้ฝนอ่านหนังสือของหมอพรทิพย์ เรื่อง บันทึกสึนามิ ความน่าสนใจของหนังสือมันอยู่ตรงที่เราได้อ่านรายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากคนที่ทำงาน และอยู่ที่ศูนย์ช่วยเหลือผู้ประสบภัยจริงๆ ฝนเห็นถึงความยากลำบากของการขุดหาซากศพ จากทั่วทุกทิศที่โดนสึนามิเข้าถล่ม ซึ่งมันอาจจะเป็นเกาะทั้งเกาะ ตำบลทั้งตำบล หรือแม้แต่ จังหวัดทั้งจังหวัด ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะหาซากของคนจากซากข้าวของที่กระจุยกระจายมากมายขนาดนั้น ยิ่งเวลาผ่านไป เมื่อซากเน่า การค้นหาจะว่าง่ายก้อง่าย (จากการโชยของกลิ่นซาก) จะว่ายากก้อยาก (มากๆๆๆ) เพราะเมื่อศพเน่าแล้วจะแยกไม่ได้แล้วว่า เป็นใคร ชายหรือหญิง เด็กหรือโต หรือกระทั่ง คนไทยหรือชาวต่างชาติ งานทั้งหลายจะมีอาสาสมัครที่ลงพื้นที่ไปช่วยหมอพรทิพย์ จัดการศพพวกนั้น เราว่าเรานับถือน้ำใจเค้า ที่ทำงานที่คนทั่วไปต้องยอมรับว่า "รับไม่ได้" เพราะมันเป็นงานที่เกี่ยวกับศพ ผ่าศพ ชันสุตรศพ ฯลฯ ฝนเองก้อยอมรับว่าทำใจทำไม่ได้ เพราะเป็นโรคปอด (ปอดแหก) แต่อาสาสมัครที่นี่เค้าทำโดยที่ไม่ได้รับค่าจ้าง เค้าทำไปเพราะอยากช่วยให้คนตายกับญาติได้เจอกันจริงๆ (แต่ไม่ใช่แบบมาเข้าฝันนะ)

ยอมรับว่าอินกับหนังสือเล่มนี้พอสมควร เพราะมีตอนนึงที่หมอพรทิพย์เล่าว่า เวลาที่ญาติของคนตายมาตามหาศพ เค้าก้ออยากให้หากันพบ เพราะว่าญาติจะได้พาคนตายกลับไปทำบุญที่บ้าน อย่างน้อยพวกเค้าจะได้ไม่จากกันไปตลอดชีวิต วันหนึ่งมีผู้หญิงท้องมาตามหาสามี บอกว่าทำงานอยู่บริเวณโรงแรมที่โดนสึนามิถล่ม เทียวมาหาอยู่หลายวัน ใบหน้าเศร้าหมอง เพราะไม่เจอสักที เค้าหาจนกระทั่งไปเจอศพของสามี แล้วก้อรีบหาหลักฐานเพื่อมารับศพกลับไป ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม (เค้าคงไม่ได้ดีใจที่สามีตายหรอก แต่ดีใจที่อย่างน้อยได้ศพกลับไปทำพิธีกรรมมากกว่า) หมอพรทิพย์ก้อคิดอยู่เลยว่า ช่างเป็นภาพที่น่าสลดใจ ภรรยาดูรักสามีมากแต่ว่าเด็กในท้องต้องมากำพร้าพ่อจากเหตุการณ์ครั้งนี้ สามวันต่อมา ก้อมีผู้หญิงมาตามหาสามีอีก แต่พอตรวจสอบดู เป็นผู้ชายคนเดียวกับหญิงอุ้มท้องที่มารับไปแล้ว แต่รายนี้ไม่สนใจศพ มาดูว่าเสียชีวิตแล้วจริงหรือไม่ เอาทะเบียนสมรสมาเป็นหลักฐานและขอใบมรณบัตรไปเท่านั้น มันน่าคิดเนอะว่าผู้หญิงที่อุ้มท้องจะรู้ไหมนะว่าตนเองจดทะเบียนสมรสซ้อน แต่ฝนว่าก้อดีนะที่เค้าไม่รู้ความจริง เพราะเค้าเองจะได้ไม่ต้องเสียใจไปมากกว่านี้

มีอีกหลายประเด็นที่หมอพูดในหนังสือเล่มนี้ แต่ฝนว่าหลังๆมันดูจะเครียดไปหน่อยอ่ะ พออ่านเล่มนี้จบปวดหัวเลย เพราะมันทำให้เรามองเห็นอาไรได้หลายอย่าง ทั้งจากสื่อ จากรัฐบาล และพวกมือถือสากปากถือศีล แล้วพอยิ่งคิดมานก้อยิ่งเครียด (ซะงั้น)

 

แต่ประเด็นที่ฝนมองแล้วมันเป็นเรื่องดี (ในชะตากรรมอันเลวร้าย) ที่เวลาเกิดเหตุการณ์อะไรที่มันสะเทือนขวัญ แล้วมีคนอื่นๆที่เดือดร้อน ฝนจะเห็นว่าในเวลานั้นมีคนดีมีน้ำใจอยู่เยอะมาก เรามองว่าทุกคนอยากช่วยให้เค้าคลายความเดือดร้อน คนไทยจริงๆแล้วมีน้ำใจนะ แต่ฝนมองว่าบางครั้งสถานการณ์ในชีวิตประจำวันมันทำให้คนไทยยิ้มยากอยู่สักหน่อย มันเป็นเรื่องของปากท้องด้วย แต่ถ้ามองโดยเนื้อแท้แล้ว เวลาที่เราทุกๆคนลำบากร่วมกัน เราจะรักกัน แล้วก้อพร้อมจะช่วยเหลือกัน แต่ทำไมต้องรอให้ลำบากก่อนล่ะ ตอนนี้ เวลานี้ก้อทำได้นะ

เรื่องของเรื่องม่ายด้ายอยากจาคุยเรื่องเครียดๆเล้ยย พอดีว่าช่วงนี้อาจเป็นเพราะมีภัยธรรมชาติติดกันจากหลายๆที่ในเอเชีย มันเหมือนว่าใกล้ตัวเรามากขึ้นแล้ว ทั้งนาร์กิส วาตภัยที่เค้าเจอคล้ายๆกับสึนามิของคนไทย แล้วก้อแผ่นดินไหวที่จีน ก้ออยากให้กำลังใจคนที่เดือดร้อนให้เค้าคลายจากความทุกข์ไวไว เราคนไทยเองพอช่วยเหลืออาไรเค้าได้ก้อช่วย ใจเขาใจเรา ส่งเสื้อผ้า ของอุปโภคไปให้ อย่างน้อยก้อส่งใจไปนะ

วันพรุ่งนี้ได้ยินคุณสรยุทธ์บอกว่าเป็นวันสิ่งแวดล้อมโลก คิดว่าปีนี้และต่อๆไปคงมีการรณรงค์เกี่ยวกับภัยธรรมชาติ และภาวะโลกร้อนมากขึ้น พวกเราก้อช่วยกันลดโลกร้อนกันนะ